Ja zeg, zijn we verplicht vrij vanwege de verhuizing, missen we alle sensatie! Brand op het slooppand en wij zaten op de 8e verdieping daar in het gebouw rechts van de brand. Het was een korte, middelgrote brand, die snel onder controle was trouwens. Mijn collega grapte al dat we alles voor niets hadden ingepakt. Het is in ieder geval nooit echt saai op mijn werk.

Dag mooi, lelijk gebouw. Ik heb het altijd naar mijn zin gehad!

Mijn vader heeft een slechte poetsvrouw. Ze komt een uur per week, drinkt koffie met mijn vader en aait de vloer zo'n beetje dan gaat ze weer. Ze slaat alle hoeken over en schuift nooit eens meubels opzij. Mijn vader vindt dat ze prima werk verricht. Maar mijn vader heeft geen verstand van schoonmaken, want nooit gedaan in zijn hele leven en hij heeft ook de beste ogen niet meer. Pas toen ik hem een wit doekje liet zien, toen over de vloer ging en hem het grijze doekje liet zien, zag hij dat het toch wel beter kon. Dus voortaan komt ze anderhalf uur per week. Dat slechte schoonmaken is nog tot daaraantoe. Wat ik erger vind, is dat ze geld leent van mijn vader, ze laat haar zoontje meerijden met mijn vaders goedkope ouderentaxi, ze laat hem foto's maken van haar kinderen en betaalt ze niet en ze laat hem gratis en voor niets in haar tuin werken. De dag nadat hij een TIA had. Dus ik ben nogal klaar met haar en Broer ook. Wij hebben op mijn vader ingepraat en er was zelfs al een andere poetsvrouw geregeld, maar hij wilde niet. Hij werd boos zelfs en hield zijn poot stijf. Uiteindelijk ben ik daarmee akkoord gegaan, maar wel zo dat zij voortaan alles moet doen en ik doe niets meer en wat mij betreft heeft ze een proeftijd van 3 maanden. Ik snapte vrij snel, dat hij niemand meer uit zijn leven wilde. Het is vast een nasleep van het verlies van mijn moeder, maar alles wat bekend is, mag nu kennelijk niet veranderen, want daarvan raakt hij uit balans. Is mijn visie.
De dagen hierna was ik heel verdrietig en boos. En ik snapte maar niet goed waarom. Na 2 dagen nadenken was ik er pas uit: ik kan mijn vader niet beschermen tegen iemand die misbruik van hem maakt. Dat was wat me verdrietig maakte. 'Was mijn moeder er nog maar, dan was dit nooit een probleem geweest!' Zulke gedachten. Mijn moeder was erg wantrouwig tegenover andere mensen, je moest haar voor je winnen. Mijn vader is precies het tegenovergestelde: heel goedgelovig en neemt eerder iets van een vreemde aan, dan van een familielid. Zij hielden elkaar mooi in evenwicht. Ik als dochter kan het evenwicht niet aanpassen en voor mijn gevoel heb ik dus gefaald, als dochter. Vandaar dus mijn boosheid.
Nu ik eruit ben, waar het vandaan komt, heb ik het maar losgelaten. OK, als dit is wat je wilt en je houdt je poot stijf, leef dan maar in een vies huis. Ik doe echt letterlijk niets meer en we zullen zien hoe hij het redt, hoe het gaat de komende maanden.

Wat ik van plan was, was pas weer te gaan schrijven, nadat Libixeb bevrijd was van hun dictator. Maar omdat die man van geen ophouden weet… Ik ben terug!

Achteraf heb ik toch een beetje spijt dat ik geen chocoladetoetje heb genomen…

Voor het eerst van mijn leven was ik in het Concertgebouw. Ik was nogal onder de indruk!
Zelfs het plafond is de moeite van het bekijken waard.
Het CREA-orkest speelde de 3e symfonie van Gustav Mahler. Niet meteen het makkelijkste stuk in de klassieke wereld. Maar juist de afwisseling tussen rustige en bombastische stukken vond ik fijn, omdat ik zo echt kon horen hoe goed die akoestiek daar is. Heb meteen maar besloten tenminste eens per jaar naar een voorstelling te gaan. Al was het alleen om daar even die luxe te voelen en aan niets te denken, behalve de muziek.

OK, we (= excollega L. en ik) weten nog niet precies wanneer we gaan, maar wel dxc3xa1t we gaan: eindelijk weer eens een stedentripje in de planning! En voorpret is al de helft van de leukigheid ervan.